Met voorzichtige stappen stapt Amiya rustig door een steegje. Haar kristalheldere ogen kijken schichtig heen en weer. Ze maakte zich zorgen, hier komt de huishond niet vaak. Ze was geen huishond, maar niet vals. Haar blue merle vacht viel op bij het donkere steegje. Voor haar zag ze duistere ogen naar haar kijken. Amiya legde haar oren plat in haar nek, en leunde naar achteren. Toen kwam er een gitzwarte hond naar voren. Toen hij zag hoe ze eruit zag, deed hij verschrikkelijk vervelend. Een beetje nerveus keek Amiya naar de hond, die telkens om haar heen draaide. Nog steeds hield ze haar oren plat in haar nek. Toen de hond sprong, zag ze het net op tijd. Ze draaide zich om, en trok haar lippen op. De hond hield niet van spelletjes, dus trok ook zijn lippen op. Amiya liet haar boventanden zien, en sprong hard tegen de hond op, die hetzelfde deed.
Haar ogen stonden felrood, zo stonden haar ogen altijd als ze boos was, ze wist niet hoe het kwam. Ze beet in de neus van de hond, terwijl zij halfspringend werd geraakt in haar poot. Ze gaf een snelle, maar woedende jank, en ze beet hard in zijn nek, en liet niet los. Zo bracht ze de hond rustig. Toen ze losliet, gedroeg ze zich dominant, boventanden zichtbaar. Misschien was ze goed, maar dit was soms nodig. De hond deed onderdanig naar haar, en met zijn staart tussen z'n poten liep hij terug naar de donkere duisternis. Amiya spitste haar oren. Er kwam weer iemand aan. Ze deed haar oren plat in haar nek, en ze wachtte af, totdat diegene kwam.

Samantha liep door de achterbuurt heen, ze was verdwaald in de nieuwe stad. Nog steeds had ze geen hond gevonden, 2 jaar geleden was haar oude hond Max dood gegaan. Met hem had ze vele agility wedstrijden gewonnen. Helaas ging Max achter een kat aan en werdt aangereden door een auto. Samantha slikte snel wat tranen weg. Ze wilde er liever niet meer over nadenken. Daar zag ze een bont gekleurde staart. Het was een blue merle hond, een prachtig teefje. 'Eej, mooie hond.' zei Samantha zacht tegen de straathond. Het was duidelijk geen huishond, ze had geen halsband om en normaal zouden hier ook geen huishonden komen. De vreemde straathond zag er prachtig uit. Samantha pakte een stuk worst uit haar boodschappentas, ging op haar hurken zitten en probeerde de hond naar zich toe te lokken.

Amiya keek op toen ze zag dat de schim geen andere hond was. Het was zelfs groter. Een mens, schoot er door haar heen. Die haar niet verwende, aangezien ze niet een gitzwarte vacht heeft, zoals normale border collies. Ze keek wantrouwend naar het meisje, dat iets uit een raar pak haalde. Een stuk worst! Ze begon haar lippen af te likken. Nog nooit had ze een stuk worst gekregen, zo'n enorm stuk worst! Meestal had de slager wel wat stukjes rundvlees over maar dat was ook niet alles! Maar haar wantrouwen hield haar tegen. Aarzelend zette ze toch twee stappen, naar de worst toe. Alles was beter dan in dit steegje blijven vechten, ze vond vechten verschrikkelijk. Ze hield haar hoofd schuin, en keek van het meisje naar de worst, en dan weer terug, en ging zelfs zitten. Haar ouders gingen ook altijd zitten als ze wat lekkers kregen, dus dat zou ze nu ook doen. Haar zachte staart ging zachtjes kwispelend heen en weer. Ze was niet een hond van pak en ren, eerder verdien en eet. Ze stond ongeveer een meter afstand van het meisje, en geduldig wachtte ze af, met de zalige geur van worst die haar neus binnendrong.

'Pak maar' zei Samantha zacht. Ze wilde de hond niet aan het schrikken maken. De hond was een border collie, alleen deze was niet zwart bont zoals de meesten. Het was een blue merle, die kleur vond Samantha juist veel mooier dan dat eeuwige zwart. De hond ging zitten en hield haar kopje scheef. Samantha deed voorzichtig een stapje naar voren en gaf de hond het stuk worst. 'Het is goed meisje, je mag het hebben.'

Sorry voor mijn ontiegelijk korte berichtje maar ik moet nu weg

Amiya keek rustig naar het meisje, dat de worst aanbood. Ze gaf het aan haar, en Amiya keek even naar de worst, zonder wat te doen. Toen, heel voorzichtig, beet ze een klein stukje van de worst af. Het leek even of ze in een betere wereld terecht was gekomen, zo lekker! De zalige geur van de worst was er omdat het zo lekker was. Toen durfde ze wat grotere happen te nemen, en rustig at ze de worst op, totdat er niks meer over was. Amiya snuffelde nog wat, om te ruiken of er nog wat worst over was, en ze likte uit verlangen naar meer het stukje grond waar de worst had gelegen, alsof daar de grond in worst was veranderd. Toen ze er eindelijk achterkwam, dat er geen worst meer te vinden was, keek ze het meisje aan met een dank-je-welblik in haar helderblauwe ogen. Haar lange dikke staart kwispelde haast sierlijk heen en weer. Ze bleef nog even naar het meisje staan staren, om te kijken of die nog reageerde.

[inspiloos ]

De hond leek een beetje te twijfelen, nam voorzichtig een hapje. Daarna schrokte ze hem al snel naar binnen. Samantha pakte nog een stuk worst maar hield die dit keer niet voor de neus van de hond. Nee, ze hield hem bij zich. De hond zou de worst kunnen hebben als de hond naar Samantha toe liep. Misschien zou Samantha het vertrouwen van de hond zo kunnen winnen. 'Pak maar meisje.' moedigde ze de hond aan. Samantha vond de hond zo mooi, een bont gekleurde vacht en blauwe ogen. Beter dan zwarte honden met donkerbruine ogen. Maar waarschijnlijk zou het teefje schrikken als Samantha haar opeens probeerde te aaien, daarom wachtte ze nog even.

Nu begon Amiya het toch echt moeilijk te vinden, waarom legde ze die worst niet op de grond? Ze deed voorzichtig een paar stappen, bij elke beweging die ze maakte, gromde ze zachtjes. Haar staart stond laag, een beetje stiekem. Haar poten gingen geruisloos over de grond heen, ze bleef het meisje in de gaten houden. Toen stootte ze plotseling haar neus tegen de worst aan.
Ze gromde even wat harder, maar werd toen weer stil, omdat er niets gebeurde. Dat voorzichtig lopen ging sneller dan ze had verwacht. Voorzichtig rook ze aan de worst, nog steeds precies hetzelfde. Ze draaide haar hoofd, en probeerde zo de worst te pakken. Dat lukte niet echt, ze hield haar poot op de worst, om die vast te houden. Nu kon ze een grotere hap nemen. Eindelijk weer die geweldige smaak die ze nog nooit eerder had geproefd, alsof alles licht was, en van wolken vol met zalige worst. Rustig at ze van de worst, en keek ze naar het meisje

Toen de hond het stuk worst op at probeerde Samantha heel voorzichtig de hond te aaien. Zo zacht als ze kon kriebelde ze met haar hand achter het oor van de hond. De hond zou elk moment kunnen bijten, al verwachtte Samantha dat niet. Met haar oude hond had ze vele agility wedstrijden gewonnnen, misschien zou ze dat ook met deze hond kunnen doen. Maar dan moest de hond haar natuurlijk wel eerst vertrouwen.